Morgen is de eerste bijeenkomst. En we hebben meteen al een team met enthousiaste mensen. De hoofdsponsor moet nog worden gevonden, maar dat kan geen enkel probleem zijn. Ik zal zijn/haar logo met trots naar boven sjouwen.

Als jullie nu vast gaan sparen… beloof ik dat ik doorga met trainen.

Radio en tv zijn aanwezig!

Hulde aan mijn 20-jaar oude damesfiets

Dus stapte ik vorige week op mijn twintig-jaar-oude-damesfiets-met-mandje en reed van Alphen aan den Rijn naar mijn werk in Oegstgeest. Het was heerlijk weer en ik heb van de hele rit genoten! Aangekomen op mijn werk was ik superfit, stond mijn haar rechtovereind op mijn hoofd en kreeg ik applaus van mijn collega’s. klik hier voor de route.

In mijn beleving fietste ik best hard. Ik trapte in ieder geval flink door. Toch werd ik aan alle kanten ingehaald door mensen op mooie fietsen met veel versnellingen. De tocht duurde anderhalf uur. En ja, de brug stond open en af en toe moest ik wachten voor het verkeerslicht. Dat deed de eindtijd geen goed. Maar toch denk ik dat het sneller kan.

Dus twitterde ik die week de vraag: “Waar koop je een goede fiets?”. Mijn stadsgenoten waren unaniem. Bij “Gek-van-Fietsen” ofwel @gekvanfietsen. (site)

De zaterdag daarop ga ik naar de fietsenwinkel. Het is er druk. De stalen rossen vliegen als broodjes over de toonbank! Toch word ik uitgebreid geholpen door Rik. Alsof ik de enige klant ben onderwerpt Rik mij aan een deskundig vragenvuur. Het is al snel duidelijk welke fietsen bij mij passen. Nu moet ik zelf kiezen. Na er een aantal te hebben geprobeerd weet ik dat het de eerste moet worden. (heb ik met schoenen ook altijd)

Komende zaterdag ga ik hem halen. En dan wil ik iedere week een keer op de fiets naar mijn werk. (als het niet regent) Dat is toch 50 km op een dag. Nog wel even een extra föhn kopen voor op mijn werk.

Alpe ‘d HuZes dan maar. Op maandag vertrekken Monique en ik met een grote tas vol camera’s richting La Douce France. Monique heeft  ’s morgens nog een tentamen en heeft er een goed gevoel over. Ik was met Hemelvaartdag bij Alex op bezoek geweest en dat gaf toch weer tranen. Lachend en snikkend verlaten we regenachtig Nederland. Met het juiste vakantiegevoel en een mooie week voor ons rijden we symbolisch de grens over. De Franse Chansons brengen ons nog meer in de stemming.

In de buurt van Lyon kijkt Monique uit het raam, overziet het weidse landschap, ontwaart een kerk met dorpje eromheen en roept: “Daar gaan we slapen!” Ik gooi mijn stuur om, van de tolweg af, en zo rijden we met de zon op het dak door het wonderschone landschap. Het dorp blijkt ernstig verlaten, het plaatselijke hotel is dicht. In het volgende dorp vinden we een hotel waarvan de achterdeur open is. Op mijn geroep komt er een dame naar de toog. Mais non… pas de chambres a louer. Ze pakt de telefoon en belt een collega. Ja, hij heeft wel kamers te huur. Ze schrijft het adres voor ons op en zo nemen we even later onze intrek in een prachtige kamer, met alles erop en eraan.

Tegen drieën komen we de volgende dag aan in Mont de Lans. Een prachtig huis hebben de mannen er geregeld. “De enige kamer met een spiegel is voor de dames”, zegt Frank. We krijgen koffie en even later druppelt de rest van het team binnen. Zij hebben die dag een tocht gemaakt naar de Col du Calibier. Om alvast wat berg in de benen te krijgen.

De helmen van het team zijn herkenbaar gemaakt met kleurrijke versiersels.

Op donderdag is het de Grote Dag. De wekker gaat af om 03.15 uur. Kun je je het gevoel nog herinneren toen je ‘s morgens wakker werd op je zesde verjaardag? Ongeveer dat gevoel hebben we.

Mijn auto staat al boven op de berg met alle verzorgingsspullen dus stappen we in bij Sietse. In Bourg d’ Oisans worden we met gevaar voor eigen leven, vlak voor de start, uit de auto gezet . Monique en ik zullen een lift naar boven moeten zien te regelen. Dat wordt nog een hele klus want er mogen geen auto’s meer de berg op. Met behulp van één van de organisatoren vinden we een manier om boven te komen. Pffff… onze engeltjes werken mee vandaag.

Het is een prachtige dag. We klikken 2500 foto’s bij elkaar. En dat is natuurlijk mooi werk. Maar we nemen ons voor volgend jaar weer écht mee te doen. Hardlopend de Alpe ‘d Huez op.

Terug in Nederland begin ik te hoesten. Toch een kou-tje gevat op de berg? Een week later lig ik met een longinfectie in bed. En tot op de dag van vandaag heb ik niet meer hardgelopen. Ik baal als een stekker. Ik zat net weer op de tien kilometer en ik ben bang dat ik weer een flinke stap terug heb gemaakt. Maar even afwachten tot ik weer lucht en energie heb. Geduld dus. Niet echt mijn sterkste eigenschap…
Opgeven is geen optie.

http://www.ingridschouten.nl/Alpe2011.html

winter 2010

Ik heb hulp gekregen van Eric. Hij maakte vorig jaar ook deel uit van het loopgroepje van de sportschool. Ook hij heeft afgelopen jaar niet veel getraind. We kunnen er dus samen tegenaan. We trainen twee keer per week. Voorlopig houden we het bij het rondje om de plas. Dat hij twee keer mijn lengte en half mijn leeftijd is maakt dat hij nu, na een paar weken, begint uit te lopen. Maar ik geef niet zo snel op en ik merk dat het me helpt dat hij me uitdaagt.

Matthijs heeft me ook gevraagd met hem te gaan lopen. Dat zou dus een mooie derde training in de week kunnen zijn.

Gisteren heb ik trouwens een hartslagmeter gekocht. Maar hij ziet mijn hartslag niet. En ik heb echt een kloppend hart… ik weet het zeker!

wordt vervolgd…

We spreken af bij een restaurant in Reeuwijk waar alle gerechten 17,50 kosten. Dat is mooi voor ons budget. We gaan tenslotte voor het bijkletsen en eten moeten we toch. Helaas blijkt dat je minstens zes gerechten moet bestellen om in leven te blijven. Dus eten we te weinig, drinken we veel te dure wijn. En worden we overmoedig.

Het gesprek komt op onze sportieve prestaties die er niet om liegen. Deb is in goede conditie en begonnen met hardlopen. Mijn conditie is ver beneden pijl, maar ik heb het lopen ook weer opgepakt. Afgezien van tien jaar leeftijdsverschil staan we wat lopen betreft dus ongeveer gelijk.

En dan ineens stelt Deb voor om de Marathon van New York te gaan lopen. Een goede vriendin van haar gaat daar wonen dus onderdak zou mogelijk kunnen zijn. In mijn hoofd gaat een knop om. JAAAA dát gaan we doen! Wat een geweldige uitdaging! Eerst shoppen en dan lopen. We debatteren nog even over “moeten we geen goed doel dienen” en “wat wil je nog graag in dit leven” en dan schudden we elkaar de hand. We stellen nog even vast dat we echt niet dronken zijn en dat dit dus een serieuze beslissing is en we gaan! 2012 is ONS jaar!