Wisselende contacten

Eindhoven-Bologna

Veel te vroeg ben ik op luchthaven Eindhoven. Ik verwacht dat er na de security wel leuke winkeltjes zijn, maar dat valt tegen. Dus trakteer ik mijzelf op een Latte Macchiato XL en zoek een hangplek in de overvolle wachtruimte. Tegenover een goedverzorgde grijze meneer neem ik plaats. We begroeten elkaar en we staren voor onszelf uit. Dát kan gezelliger!

Ik vraag de man waar hij heen gaat. “Alicante”. Geen tegenvraag. Ik begin maar over het weer daar. Het is er vast beter dan in Eindhoven… “vast”.

Dat schiet niet op. “Hoor ik daar een Fries accent?” Bingo! Meneer komt uit Drachten! En dan is het ijs gebroken. Hij gaat misschien wel in Alicante wonen. Hij is gepensioneerd en heeft de afgelopen jaren voor zijn moeder gezorgd. Nu zij een jaar geleden is overleden trekt hij de wijde wereld in. Hij heeft er vrienden en spreekt Spaans. Als hij zo aan het kletsen is lijkt het emigreren mij een juiste beslissing voor hem. Nu nog een mooi huis. Hij wil wel aan zee.

Mijn vliegtuig vertrekt eerder dan dat van hem en ik neem afscheid. We wensen elkaar een goede reis. Vanuit mijn rij zie ik hem lezen. Ik gun hem gelukkige jaren.

Eindhoven- Bologna

In het vliegtuig neemt een jonge man naast mij plaats. Hij heeft lang slierterig haar en zo’n spijkerbroek met gaten. Hij heeft een open blik.

Nog voor we de lucht in gaan weet ik dat hij filosofie en sociologie studeert in Amsterdam. Bijna afgestudeerd trouwens. Zijn scriptie gaat over “tijd”. En als hij erover vertelt word ik pas echt enthousiast. We filosoferen over het thema en hij vertelt me over de regels van filosofie. Wat een leuk gesprek ontstaat er. Of ik ga stemmen op 15 maart. En dus hebben we het over politiek. Het verbaast me dat onze politieke voorkeuren niet eens zo heel erg veel verschillen. Hoe stemt Nederland? We zijn pro Europa. Hoe komt het toch dat de PVV zoveel aanhang heeft, dat Trump president van Amerika is?

Hij is niet van de social media. Ai, ik kan hem dus niet makkelijk googelen. Maar hij wil toch mijn kaartje. En hij belooft op LinkedIn te gaan. Voor mij!

Als mijn oren me zeggen dat we aan het dalen zijn kan ik het bijna niet geloven. De “tijd” is voorbij gevlogen!  Dankjewel Hugo!

Vlucht Bologna -Amsterdam

Maandagochtend heel vroeg. Een vliegtuig vol zakenmannen gaat richting een nieuwe werkweek in Nederland. En ik…

Hij gaat naast me zitten en keurt me geen blik waardig. Dat belooft een rustige vlucht te worden.

We volgen de bewegingen van de stewardess die haar veiligheidsdansje doet en dan gaan we de lucht in. Het gezoem van de motor maak slaperig.

De gezelligert naast me snurkt. Hij knikkebolt wat om vervolgens langzaam mijn kant op
te zakken. Ik vind het zó grappig dat ik er stiekem een foto van maak.

 Pescara- Weeze

Drie stoelen op rij. Ik zit bij het raam. Dat is fijn want ik kan nog steeds als een kind genieten van het fantastische uitzicht.

Het vliegtuig vult zich. Een jonge vrouw waarvan ik hoop dat ze twéé stoelen heeft geboekt nestelt zich op de stoel aan het gangpad. Ze trekt een oranje extra seatbelt uit haar tas en bevestigt deze aan de gewone stoelriem. Jeetje… Ik wil niet naar haar kijken. Er schieten gedachten door mijn hoofd: Hoe zou ze het zelf vinden om op deze manier aandacht te trekken? Hoe komt ze zo omvangrijk? Oordeel ik? Is ze sympathiek? Ze lacht wel vriendelijk. Heb ik met haar te doen?

De vliegtuigdeur sluit en er komt niemand meer binnen. Gelukkig maar want het had echt niet gepast.

Amsterdam- Bologna

Haar vriendin woont al een paar jaar in Italië. Ze mist haar. En nu haar man is overleden heeft ze de stoute schoenen aangetrokken en een reisje naar de vriendschap en de zon geboekt. Of ik dat niet stoer vind. Haar kinderen hebben haar gewaarschuwd voor zakkenrollers, terroristen en zielige zwerfhondjes. Maar ze is geen watje hoor.

Dat ze nog nooit heeft gevlogen maakt niet uit. Het is net als met de bus. Kaartje kopen en gaan zitten.

We taxiën naar de startbaan. En dan geeft de piloot gas om op te stijgen.

Ze pakt vlug mijn hand en knijpt erin. Om hem even later weer los te laten. “Stoer he?” zegt ze. En ik knik. Ik vind haar stoer.

 

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Marco

Past een vriendschap wel op één A-4-tje?Marco

We hebben dagelijks contact. De buurman en ik.

Een jaar of zes geleden leerde ik je kennen als fervente twitteraar. En we twitterden wat af in die tijd. Jij was vol van het “twitteraar van het jaar” event en ik vond het fascinerend. We zagen elkaar voor het eerst op een “tweet-up”. In Alle Hens zaten we met een paar mensen bij elkaar die elkaar alleen kenden van het heen en weer sturen ven 140 tekens. Ik was bovendien de enige vrouw en ik voelde me enigszins ongemakkelijk.

We bleven twitteren en zagen elkaar in die eerste periode niet zo veel.

Tot we elkaar op een datingsite tegenkwamen. Zonder dat er een liefdesmatch was vonden we elkaar in het delen van ervaringen op het liefdespad. We ontdekten dat we slechts een paar kilometer van elkaar vandaan woonden en zo ontstond onze buurman-buurvrouw-relatie.  We gingen uit eten en bij elkaar op de koffie. Over en weer. En er groeide een liefdevolle vriendschappelijke band.

Alles deelden we. Als ik een date had wist jij waar ik uithing en met wie. Vervolgens wat er wel of niet gebeurde en als ik het even niet meer zag zitten motiveerde je me om toch ook vooral lol te maken. En vice versa. In ons contact leerde ik niet alleen jou beter kennen maar ook mezelf. Ik noemde je wel eens gekscherend mijn beste vriendin.

Je vertelde over COPD. Maar je hield je ook groot. Vond dat je mensen niet lastig moest vallen met je sores. Dus ging je mee naar het tuincentrum en stond erop dat jij het karretje duwde. Dat je zónder die kar de zaak niet doorkwam vertelde je toen nog niet.

Jij was zó attent. Toen we ons tegen Valentijnsdag zorgen maakten of de post het wel aan zou kunnen; al die kaarten en cadeaus, zorgde jij ervoor dat er een grote bos bloemen voor mijn deur stond toen ik thuiskwam.

Op 3 mei zitten we aan mijn eettafel. Thee met aardbeien en verhalen. Ik ben vol van mijn nieuwe cabrio en jij legt me uit hoe de 4-cilinder-in-line-motor werkt. Dat doet je als een volleerd docent. Jouw kennis en enthousiasme maken dat ik aan je lippen hang.

En dan vraag ik: En nou jij! Hoe gaat het nou met jou? Je hebt dan net het COPD-programma in Leiden afgerond. Wat je dan zegt staat in mijn geheugen gegrift.

“Ik stop ermee”.
Waarmee? Vraag ik argwanend en tegen beter weten in.
En dan valt het gevreesde woord “euthanasie”.

Je hebt het helemaal voorbereid. Aan alles gedacht. Aan Berend en Olivier. Aan Lili en Gemmy. Aan Pluk.

Ik ben dankbaar voor alles wat we tot op vandaag hadden. Ik twijfel niet aan jouw keuze. Ik snap het zeker. Het wordt niet beter.

Maar mijn hemel wat zal ik je missen.

*Marco is overleden op 25 juli 2016.
http://www.marcosimons.nl

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | 4 reacties

Bob

AsielHet verbaast me hoe schoon en licht het er is: Dierenasiel Alphen aan den Rijn. Ik dacht altijd dat dieren in het asiel zielig waren en een beetje vies. Wát een foute aanname! De fris wit geschilderde wanden maken de ruimtes licht en omdat de mandjes en dekentjes allemaal een felle aqua-kleur hebben ziet het er overzichtelijk uit.

Bobbie ligt in zijn blauwe bakje en als we binnenkomen komt hij meteen naar me toe. We kroelen wat en dan krijg ik de andere ruimtes met beschikbare katten te zien. Wat een mooie lieve katten allemaal. De een wat voorzichtiger dan de ander, maar allemaal rustig en vriendelijk. Ze lopen er los en kunnen naar buiten.

“Ik kan niet kiezen”, zeg ik tegen de medewerkster.

Dan komen we weer terug in de eerste ruimte en begroet Bob me alsof we al jaren de beste vrienden zijn. En dat wordt gehonoreerd.

Thuis zet ik de reismand naast de kattenbak. Bob duikt er meteen in. Dat kan maar duidelijk zijn. In de woonkamer is het stuk enger. Vanonder de bank begluurt hij mij. Ik lig even op mijn buik en knijp mijn ogen dicht. Dat betekent in kattentaal “het is goed”. Maar Google adviseert mij Bob een tijdje te negeren en vooral niet aan te kijken. Dus zit ik in zijn buurt.

Dan durft hij naar boven. Op de overloop kroelen we even. Hij ziet er angstig en onderdanig uit maar laat zich makkelijk aanhalen.

Vervolgens gaat hij naar de zolder en verschanst zich in het verste hoekje onder het schuine dak. En daar zit hij nog steeds.

Vannacht heeft hij gegeten en aan een spoor van haren zie ik dat hij de zolder heeft verkend.Zolder

Het komt vast goed. Maar dit gaat tijd kosten.

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | 1 reactie

Hugo

“Waarom neem je geen kat?” zei Monique. En samen gingen we kijken naar een nestje in Aalsmeer. De man des huizes zette een rood spartelend bolletje op mijn hand en toen had ik Hugo! Of Hugo mij…

HugoOmdat ik net als zzp-er was begonnen had ik alle tijd om Hugo op te voeden. En dat heb ik ook zeker geprobeerd. Hij mocht niet op het aanrecht, niet van mijn bord eten, niet in mijn bed slapen, niet, niet, niet… Na een half jaar sprong hij op het aanrecht, pikte hij van mijn bord, sliep naast me en deed precies waar hij zin in had.

Wat kun je vreselijk veel van zo’n beestje houden zeg!

Hugo was gek op visite. Als de bel ging was hij eerder bij de deur dan ik.
Als ik thuis kwam hoorde hij dat aan mijn gehakte voetstappen en glipte hij mee naar binnen. Er werd dan uitgebreid geknuffeld. Apporteren deed hij ook! Ik gooide zijn balletje weg en hij kwam het weer terugbrengen.

Hij checkte regelmatig of ik in de buurt was. Als ik op de bank zat sprong hij op de leuning en moest ik aaien. Of hij ging bovenop mijn laptop liggen. In de tuin zat hij onder mijn stoel, of op schoot.

Nu, in het voorjaar werd ik zeer behendig in het verwijderen van haren van mijn meubels en kleding. De stofzuiger maakte overuren.

Hij had zo’n lief koppie…

Had.

Vanmorgen kwam de buurvrouw aan de deur. “Is Hugo binnen?” vroeg ze. En ik wist het meteen! Samen liepen we naar het eind van de straat. De dierenambulance kwam net aangereden. Ik vroeg nog: “Hij is dood he..?”

Ik heb hem naar huis gedragen en lang vastgehouden. Hij was nog zo warm. Alsof het niet waar was. De buurvrouw haalde een schep en liet mij het gat graven. En weer dichtmaken…

Hugo…

Geboren op 5 juli 2014 en vandaag is het 11 mei 2016.

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | 3 reacties

Dat kán gewoon!

Mijn moeder had een eigen zaak, én ze was handig. Zij werkte hard en kon geen “nee” zeggen. Zij mopperde zich door de dag. Ik kreeg met de paplepel ingegoten dat klanten lastig zijn en misbruik van je maken. Naast het klagen vergat ze niet om mij ervan te overtuigen dat ik vooral niets moest leren. En ik moest zeker niet handig worden want dan komen er mensen op je af die iets van je willen… altijd maar van jouw handigheid willen profiteren. Een goede man… dat zou het beste zijn.

Na de middelbare school ging ik naar de Kweekschool waar ik mijn diploma haalde voor “juf”. Omdat ik zelf nog niet eens echt kind was geweest, leek het mij géén goed idee om voor de klas te gaan staan. Maar ik wilde wél het huis uit.

Mijn ervaring met de buitenwereld was lang niet zo negatief als mijn moeder mij had voorgespiegeld.

Op de politieschool ging een nieuwe wereld voor mij open. Hordes leuke jonge mannen namen me mee op sleeptouw. Zij leerden mij dat ik best de moeite waard was. Mijn verloofde, een veelbelovende beroepsofficier (mijn ouders vonden hem zo’n goede partij), was na drie weken tussen de aspirant-agenten niet langer in beeld.

Ik genoot van het dynamische leven bij de politie. Maar het was niet genoeg. Na een paar jaar surveillancedienst werd ik onrustig. Ik wilde méér betekenen voor de samenleving en werd wijkagent.

Ik trouwde met de leukste agent van het korps en samen kregen wij twee prachtige kinderen. In die tijd was de kinderopvang niet goed geregeld, zeker niet in de onregelmatige dienst en ik stopte met werken. Mijn moeder was tevreden. Ik ook. Voor een poosje. Na vier jaar ging de oudste naar de basisschool en daar hadden ze net een vacature voor een leerkracht. De hele basisschoolperiode van de kinderen heb ik daar gewerkt. Als leerkracht, maar ook als ICT-coördinator. Ik maakte een schoolkrant speciaal voor de kleuters en hield uitgebreide plakboeken bij de van de leerlingen.

Op de dag dat ik van de directeur te horen kreeg dat ik het meer dan prima deed maar dat daar geen beloning tegenover stond besloot ik dat ik maar weer verder moest. Computers hadden mijn aandacht getrokken en ik dook in de bibliotheek om alles over informatisering te leren. Van het OSI-model tot binair en hexadecimaal rekenen. Ik absorbeerde de inhoud van dikke boeken. Mijn sollicitatiebrief aan een ICT-bedrijf werd gehonoreerd met mijn eerste baan in het bedrijfsleven. Ik begon er als IT-trainer. Tot ik op een dag ik een manager in de gang tegen kwam die mij vroeg: “Wil jij productmanager worden?” Nadat ik volmondig “ja” had gezegd ben ik gaan opzoeken wat dat zou kunnen inhouden.

Vervolgens werd ik salesconsultant, salesmanager, key-accountmanager en commercieel directeur.

Ik houd van spanning en verandering. Zoveel is onderhand wel duidelijk.

Moraal van het verhaal: Zonder risico geen avontuur. Spring af en toe eens in het diepe, maar blijf nooit hangen in sleur. En laat je zeker niet belemmeren door de “overtuiging” dat  je iets niet kunt. Als het kriebelt… ga verder! Dat kán gewoon!

Spanningsboog van werk naar werk

Geplaatst in Vrouw, de wereld is van jou! | 2 reacties

Loopmaatjes

Samen

Zaterdagochtend 07.00 uur; de wekker gaat. We gaan hardlopen met de loopmaatjes. De havermout staat op, koffie in de mok. Het nieuws op de tv. Wakker worden.

Ontbijt verteren, wurg-bh aan, is het koud? Hoeveel kms gaan we? Flesjes klaarmaken, winegums, en naar de wc.

Niet te veel meer drinken. Maar ook niet te weinig. Sinaasappels maken voor erná en naar de wc…Shirtreclame

09.00 uur: de maatjes verzamelen. De  route wordt besproken. Met een beetje geluk gaat er iemand mee op de fiets die de flesjes meeneemt. Nog één keer naar de wc.

Rustig starten. De spieren zitten nog een beetje vast. Bijpraten met de maatjes alsof we elkaar jaren niet hebben gezien. Alle pijntjes spelen op en worden besproken.

Maar dan zijn we los. De spieren warm en de longen in een ritme dat de stemmen stilt. In een strak tempo kun je ons zien langskomen in witte gesponsorde shirts. Het ziet er best saamhorig uit. En dat is het ook.

Na het lopen is er koffie met praat, fruit en koolhydraten. (een verantwoorde term voor appelflappen)

We zijn een hecht clubje.

DSCN9358

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | 1 reactie

Spin (op)voeden

Mijn tuin.
Mijn idyllische tuin.

Een spin op de leuning van mijn stoel. Het is zo’n springspinnetje.
En twee centimeter verder zit een ietepietepeuterige babyspin.

“Wat schattig”, denk ik nog. “Nu ga ik een staaltje spinnenopvoeden zien.”
En dan springt de grote spin met een snelle beweging bovenop de baby.

HIJ EET HEM OP!

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | 2 reacties

Vliegles

Merels in de tuin. Ze kwetteren er lustig op los. Het begint ‘s morgens voordat ik wakker word en het gaat door tot zonsondergang. Ik word blij van het gezang. Het belooft zomer en vrolijkheid.

Maar nu is het anders. De merels maken een kabaal van jewelste en ik kan niet anders dan van de bank afkomen en gaan kijken in de tuin.

Er zit een zwarte merel met een wat warrig verendek op de rand van mijn schutting. Hoe noem je een mannetjesmerel? Hij opent wel af en toe zijn snavel maar er komt nauwelijks geluid uit. De herrieschoppers zitten ergens anders.

En dan zie ik het.

De merel in mijn tuin is de zoon van het stelletje dat sinds een paar maanden in de boom van de buren woont. En vandaag krijgt hij vliegles.merel

Dat het niet meevalt en nogal eng is kan ik me goed voorstellen. Ma-merel zit op het dak van de achterburen en pa kwettert vanaf mijn eigen dak. Voor wie gaat hij kiezen? Hoe schat hij zijn kansen in?

Ondertussen zweeft er een grote zwarte kraai tussen de daken heen en weer en begin ik steeds beter te begrijpen waarom pa en ma zo’n haast maken met de lessen.

Ik moet wel blijven kijken. Wat kan ik doen als zoonlief gedoemd is om opgegeten te worden? Zo te zien niet veel. Mijn vliegen is niet veel beter dan dat merel junior en ik ben vanaf mijn positie niet indrukwekkend genoeg om het zwarte gevaar angst aan te jagen.

En dan komt er beweging vanaf de schutting. De leerling wappert en stijgt op. Eerst een stukje omhoog…. maar dan trekt de zwaartekracht hem met een griezelige boog weer omlaag. Vanaf mijn terras zwaai ik met mijn armen en roep, uiteraard zachtjes zodat niemand me hoort: “Omhóóg, omhóóg!” Nog net op tijd pakt hij thermiek genoeg om de dakgoot aan de overkant  te bereiken.  Piew… dat was spannend.

Moeders daalt af naar de goot en samen beklimmen ze de dakpannen. Op het hoogste punt kwettert moeder haar kind wat bemoedigends toe en vliegt de jongeman in één lijn naar zijn vader die nog op mijn dak zit te roepen.

De grote kraai heeft het al gezien; kansloze actie; dit is een snelle leerling.

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | Een reactie plaatsen

I proudly present

zon
Den Haag, 1 april 2014, 10.40 uur

Met een feestelijk gevoel sta ik na vijftien minuten weer buiten. De zon lacht me toe.

Ik vertel de Royal Volvo dat hij zich voortaan “directie-auto” mag noemen.
En trots rijden we samen naar huis.

Ik heb me zojuist ingeschreven bij de Kamer van Koophandel.

Ik ben ondernemer. Zzper, directeur, eigenaar, grootaandeelhouder. Maar ook boekhouder, marketingmanager, planner, accountmanager,pre en aftersales, en druk. Want ik word gebeld.

Commercieel Adviseur. Dat is het plan. En dan vraagt Nico of ik bij hem in de zaak wil meedoen als professional recruiter. Natuurlijk Nico. Dus ben ik nu ook Headhunter.

En ik geniet! Ik geniet van de ruimte in mijn hoofd en in mijn hart. Het gevoel van vrijdheid dat ik heb, nu ik zelf mijn keuzes kan maken. Mijn agenda geeft echt geen gaten meer, maar toch voelt het niet als druk in de zin van zwaar.

Dit is écht!
Het geluk dat ik nu ervaar kan de competitie met de zekerheid van een vast maandsalaris makkelijk aan.

I proudly present:
Link naar nieuwe website

Advies

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | Een reactie plaatsen

Rollator

Haar hoofd doet het al een tijdje niet meer zo goed.
Ze vergeet.
Ze vergeet wat ik tegen haar zeg als ik er ben. En als ik weg ben weet ze niet meer dat ik er was. Haar dagritme bestaat uit het ontvangen van helpers van de thuiszorg. Die lopen af en aan en zorgen ervoor dat ze niet vergeet te eten. Dat ze zich wast en aankleedt, dat ze koffie drinkt, haar medicijnen neemt en verhalen deelt. Altijd dezelfde verhalen. Dat wel.

De laatste tijd is ze wat wiebelig. Haar knieen knikken. En ze trilt.
Dus bestel ik op het internet een rollator voor haar.
Zo’n lichtgewicht karretje met een mandje voorop en een plateautje waarop je kunt gaan zitten als je even wilt uitrusten.

Op woensdagochtend wordt hij bij mij thuisbezorgd.
Ik sta op het punt om te gaan werken en twijfel of er nog tijd genoeg is om hem in elkaar te zetten.
Maar dat betekent dat ze nog een dag moet wachten. Dus laat ik mijn collega weten dat ik iets later kom.

Het lukt in één keer. De onderdelen passen en binnen tien minuten bouw ik een blinkende zilvergrijze rollator met handremmen.

Snel pak ik mijn tas en gooi het looprek achter in de auto. Als ik opschiet kan ik zelfs nog op tijd op kantoor zijn.

Bij haar flat kan ik niet direct voor de deur parkeren. Als ik de rollator uit de achterbak heb gehaald mik ik mijn tas in het mandje en trek een sprintje richting het appartement. Beste handig zo’n boodschappenbuggy. Ik race over het trottoir als een grapjas mij toeroept: “Volgens mij kan je nog wel een poosje zónder!”

Ah, de deur van derollator2 flat gaat open en ik wil in volle vaart naar binnen.
Drempeltje niet gezien.
Het mandje met mijn tas vliegt van de buggy en schiet alvast de gang in. Daarna de rollator en daar achteraan struikel ik richting de lift. Uiteraard met bijpassende geluiden. De grapjas komt ook binnen en stelt vast dat het toch niet zo’n gek idee is om eerst een paar lessen te nemen.

Verhit kom ik haar flat binnen. En ze zegt: “Heb jij tegenwoordig zo’n díng?”

Twee dagen later vraag ik haar hoe het gaat met de rollator.
“Ach meid, die staat hier al maanden. Geen idee van wie die is”.

Geplaatst in Van belevenissen onderweg | Een reactie plaatsen